Wat is er mis met mij?

Op het moment dat ze me belt, zitten haar emoties heel hoog. Barbara vraagt zich af wat er mis is met haar en waarom het maar niet lukt om een partner te vinden. Omdat ze zo emotioneel is, stel ik voor te starten met IEMT om een snelle verlichting te bereiken. Daarna zien we wel of, en zo ja, wat er nog meer nodig is voor Barbara. 

In dit praktijkverhaal is Barbara zelf aan het woord. Ze vertelt over haar ervaring met IEMT en over haar ontmoeting met de paarden.

Ik ben al lange tijd single, heb geen kinderen en zit momenteel midden in de overgang. Nadat ik mijn hond heb moeten laten inslapen kwam het besef… nu ben ik echt alleen. Dit veroorzaakte veel stress, emoties en slapeloze nachten. Het riep vragen op; wat is er mis met mij? Waarom lukt het mij niet om een partner te vinden?

Na diverse mislukte pogingen op datingsites was ik de hoop verloren en kwam de angst om de rest van mijn leven alleen te blijven. Ik nam contact op met de huisarts met de vraag om een verwijzing naar de psycholoog. Ik herkende inmiddels zich steeds herhalende patronen wat betreft het aangaan van relaties en zocht hier een verklaring voor.

Toen hoorde ik via een vriendin over IEMT. Ik nam contact op met Inge en we deden één sessie. Vrijwel direct na de sessie kwam er een gevoel van rust en acceptatie. Zelfs zo dat toen de huisarts aangaf dat ik naar de psycholoog kon, ik me realiseerde dat ik daar eigenlijk geen behoefte meer aan heb. Voor mij (ik die alles wil analyseren) onverklaarbaar. Maar ik voel totaal geen behoefte meer om over het verleden te praten en oud zeer naar boven te halen. Ik voel me rustiger en gek genoeg ook een beetje meer hoopvol.

Inge had tijdens onze eerste ontmoeting gevraagd om iets te vertellen over het gezin waarin ik ben opgegroeid. Als er sprake is van een patroon, zoals in mijn situatie het geval is, is zij namelijk bedacht op zgn. systeemdynamieken en kan een systemische interventie een goed idee zijn. In mijn familie van vaders kant is een ruzie geweest toen ik nog klein was. Ik heb daar als kind niet zoveel van meegekregen. Ik weet alleen dat mijn vader destijds voor mijn moeder heeft gekozen en dat er nooit meer contact is geweest met mijn opa en oma en mijn ooms en tante (en neefjes en nichtjes). Verder werd er bij ons thuis niet over gepraat. Ook vertel ik Inge dat ik een complexe relatie heb met mijn moeder. Inge stelde toen voor om aanvullend op IEMT naar de paarden te gaan om te onderzoeken of er met dit patroon iets in beeld wil komen vanuit mijn systeem van herkomst. 

Vier weken na de IEMT-sessie meld ik mij bij de paardenlocatie. Daar zijn twee paarden beschikbaar voor mijn sessie. Ze lopen vrij rond in de grote paddock. Er liggen al diverse voorwerpen klaar om straks eventueel te gebruiken voor de familieopstelling. De paarden staan rustig te eten uit de hooibakken.

Als ik de bak instap, moet ik op een plek gaan staan die voor mij goed voelt. De paarden blijven ondertussen gewoon hooi eten. Inge vraagt me te vertellen waarvoor ik hier ben vandaag. ‘Ik ben hier omdat ik weer gelukkig wil worden en niet alleen oud wil worden’, zeg ik. Meteen nadat ik dit uitspreek komt één van de paarden rustig in beweging en loopt langzaam naar mij toe. Als ze vlak bij me staat, snuffelt ze aan mijn gezicht en jas. Voorzichtig aai ik haar, dit emotioneert mij heel erg. Ik laat mijn tranen de vrije loop terwijl Inge rustig naast ons blijft staan. Het lijkt minuten lang te duren. Dan loopt de merrie weg en snuffelt aan de deken die bij de voorwerpen ligt. Het andere paard blijft al die tijd op afstand, ze blijft onverstoorbaar haar hooi eten.

Ik had verwacht dat we met mijn moeder-thema aan de slag zouden moeten gaan, maar Inge vraagt mij een voorwerp te kiezen wat mijn vader representeert. Ik kies de deken. Ik leg deze op de grond voor het hek. Inge vraagt me daar zelf ook te gaan staan en te voelen hoe het is op de plek van mijn vader. Ik voel verdriet. 

Terwijl ik bij de deken sta, loopt een van de paarden van ons weg, laat zich op de grond vallen en rolt heen en weer. Ik schrik ervan en zeg dat dit waarschijnlijk is omdat mijn vader is overleden. Inge zegt dat het gaan liggen en rollen van het paard kan aangeven dat er sprake is van onverwerkt verlies. En omdat ik op de plek van mijn vader sta, gaat het dan over het onverwerkte verlies van mijn vader. Daar kan ik me natuurlijk wel iets bij voorstellen.

Dan moet ik nog meer voorwerpen kiezen die het gezin van mijn vader representeren. Ik kies vijf pionnen en zet ze naast de deken neer; drie op een rijtje voor mijn ooms en tante en twee daarboven voor mijn opa en oma. Ik doe een stap naar achteren en meteen komt het eerste paard erbij en deze gooit één pion om uit het rijtje van drie. Inge vraagt of er nog iemand is overleden. Ik zeg ‘mijn opa en oma’, maar opeens bedenk ik me dat mijn tante ook is overleden, eerder dan mijn vader. Wat bijzonder hoe zuiver de paarden deze sessie begeleiden. Ik laat het even op me inwerken.

Vervolgens vraagt Inge of ik een representant voor mijn moeder wil pakken en die ook een plek wil geven. Ik kies het touw. Ik heb het touw nog maar net in mijn handen, of het eerste paard loopt opnieuw naar de pionnen en duwt er nog twee om. Verbaast stamel ik: ‘Ja, mijn moeder was de oorzaak van de ruzie.’ Ik leg het touw naast de deken neer.

Inge legt uit dat er bij mij mogelijk sprake is van een verstrikking met het lot van mijn vader. Door voor zijn vrouw te kiezen, ‘verloor’ hij zijn plek in zijn gezin van herkomst. Het kiezen voor een partner kan dus gevaar betekenen, en dus een slecht idee zijn. Nou, dat is voor mij een heel nieuwe invalshoek. Werkt dit echt zo?

Onze aandacht wordt nu getrokken door het tweede paard. Ze staat op een paar meter afstand van ons en kijkt naar mij. Ze lijkt te willen bewegen, ze tilt zelfs haar benen op, maar ze komt niet van haar plek. Het is alsof ze wel dichterbij wil komen, maar niet kan. Bij Inge komt het woord ‘verlangen’ op en ze vraagt mij waar ik ten diepste naar verlang. Ik merk dat ik het moeilijk vind om de woorden hardop uit te spreken. Er volgt een korte stilte. 

‘Ik wil niet alleen oud worden,’ zeg ik. Inge zegt dat dat iets is waar in níet naar verlang en herhaalt haar vraag: ‘Waar verlang je naar?’. Innerlijk lever ik strijd, ik krijg het niet over mijn lippen. En al die tijd kijkt de merrie me aan, niet in staat om zich te bewegen. 

‘Waar verlang je naar?’, vraagt Inge nog eens. Terwijl de tranen opkomen, zeg ik met hese stem dat ik verlang naar een relatie met iemand waar ik oud mee kan worden. 

Nadat ik mijn verlangen heb uitgesproken, komt het paard langzaam dichterbij. Ze komt bij ons staan en houdt haar hoofd tussen Inge en mij in, haar aandacht meer gericht op Inge. Inge vraagt van wie ik toestemming nodig heb. Ik heb geen idee. Het paardenhoofd blijft bij Inge hangen. Inge licht toe dat dit over loyaliteit kan gaan richting het lot van mijn vader. Van Inge mag ik tegen mijn vader zeggen: ‘Kijk alsjeblieft vriendelijk naar me als ik het anders doe.’ 

Dan keert het paard zich naar mij en snuffelt aan mijn gezicht. Voorzichtig aai ik haar. Dat vindt ze fijn en ze biedt me haar hals aan om verder geaaid te worden. Als ik stop met aaien begint ze te knabbelen aan de onderkant van mijn jas en dan aan de bovenkant bij mijn rits. 

Inge merkt op dat in dit beeld de balans in geven en nemen scheef gaat; ik geef en het paard neemt. ‘Herken je dat je jezelf kan vergeten in relaties?,’ vraagt Inge. Dat is inderdaad heel herkenbaar voor me. Ik kan direct gaan oefenen om dit vanuit meer gelijkwaardigheid in te steken. Zolang ik mezelf en mijn verlangen meeneem in het contact, levert dit een prettig beeld en een fijne ervaring op met de merrie. Zodra ik meer ga geven dan nemen, eist de merrie mijn aandacht op en dwingt ze affectie af. Maar dit is een nieuwe laag die we wellicht een volgende keer kunnen oppakken. Hier sluiten we af.

Dan bedank ik de paarden en is de sessie voorbij. Het was een hele bijzondere ervaring.

Barbara