Soms ligt de bron ergens anders dan je denkt

Moniek wil aan de slag met het thema ‘zelfzorg’. Ze ziet in haar negatieve zelfbeeld een bron voor haar beperkte zelfzorg; ze doet wat noodzakelijk is, maar neemt niet de moeite om wat extra’s te doen. Ze besteedt het liefst zo weinig mogelijk aandacht aan haar uiterlijk. Ze heeft kort haar, draagt geen make-up en kiest haar kleding uit op functionaliteit. Ze is nieuwsgierig waar dit vandaan komt.

Zowel haar vader als haar moeder hadden ook een negatief zelfbeeld. Wat na twee succesvolle IEMT-sessies daarom nog op haar verlanglijstje staat, is een systemische sessie bij de paarden. En als het kan, zou ze dan ook graag de thema’s intimiteit en seksualiteit meenemen.  Ze verwacht dat de thema’s met elkaar te maken hebben en dat we het moeten zoeken in de vrouwenlijn.

Deze informatie zet ik bij aanvang van een sessie even op een denkbeeldige parkeerplaats, zodat ik vanuit de bewegingen van de paarden zo open mogelijk kan kijken naar wat zich aandient. Door dit te doen, sluit ik zoveel mogelijk aan bij hun wijsheid en komen de interventies als vanzelf op.

Twee paarden bevinden zich al in onze buurt in de paddock, ze doen hun eigen ding. De andere vier paarden van deze kudde staan verder weg op de wei uit het zicht. Mijn ‘representanten’, zijnde wat pionnen, placemats, een touwtje, een deken en een zeil, liggen aan de kant bij het hek, klaar voor gebruik indien nodig.

Eenmaal in de paddock stel ik voor dat Moniek een representant kiest voor het mannelijke deel in haar en ook iets voor het vrouwelijke deel in haar. Het komt pas op dat moment in mij op en ik vertrouw op mijn ingeving. Voor haar mannelijke deel, een felgekleurde pion, vindt Moniek snel een plekje; goed zichtbaar, goed toegankelijk. Voor haar vrouwelijke deel valt de keuze op een zachtgekleurde, opgevouwen deken. Met de deken in haar armen is het even zoeken naar de juiste plek. Moniek legt de deken achter een pilaar onder de overkapping neer, een beetje verscholen naast een hooibak. We voelen allebei dat de meeste systeemdruk uitgaat vanuit de deken. Een van de merries komt voorzichtig naderbij en raakt zachtjes met haar neus de deken aan, het ziet eruit als een liefdevolle ontmoeting.

Ik vraag Moniek wat er volgens haar in beeld wordt gebracht via het paard. Waar kijken we naar? Moniek vertelt dat haar moeder moeite had met de verzorging voor haar kinderen. Moniek is de oudste. Op 5-jarige leeftijd werd ze naar een kindertehuis gebracht, waar ze 6 maanden heeft gewoond. Van haar ouders hoorde ze later dat ze anders terug kwam; voordat ze naar het kindertehuis ging, was ze een echt knuffelkontje, toen ze eruit kwam was ze angstig voor knuffels en intimiteit. Ook vertelt Moniek dat ze als kind vaak voor een jongetje werd aangezien.

Er is een zin naar Moniek onderweg: ‘Vrouwelijkheid tonen is gevaarlijk.’
‘Ja,’ zegt Moniek, ‘vrouwelijkheid tonen is gevaarlijk’. Het paard geeft een zachte zucht en voegt zich bij haar.
Er volgt nog een zin: ‘Het is veiliger om niet op te vallen, om geen aandacht op jezelf te vestigen.’
Moniek knikt, de wereld verdicht, om ons heen is het stil en rustig. Ik beschrijf het wel eens als een soort vacuüm; er is alleen maar het hier en nu en het is goed.

Moniek vraagt of ze de deken op mag pakken, vast mag houden. Ze neemt haar ‘vrouwelijke deel’ in haar armen, het ontroert ons beiden. Vervolgens richt ze zich als vanzelf tot haar ‘mannelijke deel’. Het paard komt haast ongemerkt tussen haar en de felgele pion in te staan, waardoor de merrie haar het zicht op haar ‘mannelijke deel’ ontneemt. Terwijl ik Moniek uitnodig om de volgende zin uit te spreken, weet ze al wat er komt. Ook zonder mijn voorzet was ze gekomen tot het uitspreken van deze zin:

‘Dank je wel dat jij er was. Dankzij jou heb ik het gered.’

De merrie komt rustig in beweging, kuiert langzaam verder en komt via een bochtje achter Moniek terecht. Opnieuw ontroering. Met haar ‘vrouwelijke deel’ nog steeds in haar armen, kijkt ze naar haar ‘mannelijke deel’. Het is goed zo.

Meer benoemen was niet nodig. Soms ligt de bron ergens anders dan gedacht.