Vanzelf 14 kilo afgevallen

Marleen is tijdens een praktijkmiddag als gastcoachee beschikbaar voor mijn studenten die leren coachen met hulp van paarden. Zoals iedere gastcoachee, krijgt ook Marleen de vraag om na te denken over een coachvraag die ze in wil brengen. Marleen weet niet zeker of ze wel een goede coachvraag heeft; ze wil graag ontdekken waarom ze geen verzadigingsmoment ervaart na het eten. De hele dag is ze in haar hoofd bezig met eten. Als ze iets te eten ziet, moet ze het ook opeten. En als ze dan gegeten heeft, is ze nooit echt verzadigd en kan er altijd nog meer bij. Ze vraagt zich af of we daar iets mee kunnen.

Het is voor mij eerlijk gezegd de eerste keer dat ik een dergelijke coachvraag krijg. “Ik weet het niet”, zeg ik daarom, “maar laten we het gewoon eens proberen”.

Als je Marleen ziet, valt het niet direct op dat ze overgewicht heeft. Ze heeft een buikje, dat wel, maar ik zou haar niet dik noemen. Het stoort Marleen echter geweldig, zeker ook omdat ze zich beroepsmatig bezig houdt met lichamelijke gezondheid. Wat haar echter voornamelijk stoort, is dat ze zo dwangmatig gericht is op eten, de hele dag door.

Marleen kiest Vosje uit voor haar coachsessie. Vosje is een kleine pony met een zachte energie. Ik herinner mij dat een collega-paardencoach me eens vertelde dat overgewicht vaak voorkomt in familiesystemen met de hongerwinter in hun geschiedenis. Overgewicht is dan een manier om de honger die er was te herinneren. Navraag bij Marleen leert dat er inderdaad honger voorkomt in haar familiesysteem. De kleine pony is al op ruime afstand schuin links achter haar gaan staan; zij weet al waar deze systeemdruk vandaan komt en wijst door haar positie ten opzichte van Marleen naar haar oma, de moeder van haar moeder.

“Dat is ook toevallig”, zegt Marleen, “ik realiseer me nu namelijk dat ik altijd een hele hechte band met deze oma had”. Marleen heeft als kind veel tijd doorgebracht met deze oma en zich altijd zeer gezien gevoeld. Haar moeder, daarentegen, blijkt die hechte band met oma tot haar grote verdriet niet te hebben gehad; zij heeft altijd moeite moeten doen om aandacht van haar moeder, Marleens oma dus, te krijgen. Marleens moeder was een klein meisje tijdens de hongerwinter en oma had andere zorgen.

We kiezen ervoor een familieopstelling in de bak te doen om de hongerwinter en de daarbij behorende verborgen dynamiek in beeld te brengen. Het weekend erna krijg ik een appje van Marleen. Ze schrijft dat ze voelt dat de coachsessie nog heel erg doorwerkt en dat ze er heel blij mee is. “Gelukkig”, dacht ik, mezelf erop betrappend dat ik niet zo goed wist wat ik van de sessie moest denken. (Dat heb ik trouwens vaker na een opstelling; dan kan ik heel moeilijk inschatten wat de uitwerking ervan zal zijn voor de coachee. Ik was ook om die reden dus heel blij met het berichtje van Marleen.)

Zo’n drie maanden later, net na de zomervakantie, treffen Marleen en ik elkaar weer omdat Marleen graag verder wil met haar persoonlijke ontwikkeling. Ik zie wel dat Marleen er slank uit ziet, maar op een of andere manier registreer ik het niet bewust. Tijdens het gesprek vertelt Marleen tussen neus en lippen door dat ze 14 kilo is afgevallen. “Wat? Echt waar?! Wauw! Hoe heb je dat gedaan?”, uit ik mijn opperste verbazing. En nu zie ik het ook duidelijk. “Hoe heb je dat gedaan?”

“Ik heb er helemaal niets bijzonders voor gedaan”, zegt Marleen. “Sinds de coachsessie met Vosje ervaar ik wel degelijk een gevoel van verzadiging na het eten. Dan stop ik gewoon met eten.” Een hele bijzondere ervaring was dat voor haar. Bovendien is ze helemaal niet meer continu gericht op eten en als het er is, hoeft ze het niet per sé op te eten. En nu is ze, drie maanden later, dus al 14 kilo afgevallen. Het ging vanzelf.

Wat is hier gebeurd? Door de hongerwinter te her-inneren, kon het patroon stoppen. Marleen voelt zich bevrijd. Ik voel me dankbaar. Het bleek een zeer geschikte coachvraag te zijn.

Heb je vragen naar aanleiding van deze blog, aarzel dan niet om contact met mij op te nemen.