Ik wil mijn kinderen niet belasten met mijn pijn

De zoektocht naar de oorzaak van haar pijn was lang en heeft diepe sporen achtergelaten, zowel fysiek als mentaal. Hoe vaak Daniek wel niet aan het twijfelen is gebracht over haar eigen gevoel; zat het dan echt tussen haar oren? Stelde ze zich aan? Wat dachten die artsen, die er per slot van rekening voor gestudeerd hadden, wel niet van haar? Gelukkig heeft haar man haar altijd serieus genomen en gesteund. En al die tijd verrekte ze van de pijn, die voor haar helaas normaal was gaan worden.

Al sinds haar puberteit heeft Daniek pijn in haar buik, en dan bedoel ik écht pijn. Ze is nu begin 40. Verspreid over vele jaren heeft ze allerlei doctoren geraadpleegd en evenzovele onderzoeken ondergaan. Maar steeds ging ze zonder duidelijke diagnose naar huis.

Elk nieuw gevoel in haar lijf levert stress op. Wat zou het zijn? Zou dit erbij horen? Stelt ze zichzelf aan? Moet ze de huisarts bellen? Of meteen maar de specialist? Maakt ze zichzelf gek en is er niks aan de hand? Haar lichaam is een bron van stress geworden. De signalen kan ze niet goed meer inschatten, laat staan er adequaat op reageren. Vorig jaar kreeg ze er plotseling pijn in haar kaak bij. De pijn was zeer indringend aanwezig en putte haar volledig uit, zozeer dat ze langere tijd helemaal uit de running was. Pijnstillers mochten niet baten. Opnieuw liet ze zich naar huis sturen door de specialist. Ze probeerde het echt, te vertrouwen op het oordeel van de specialist, maar haar intuïtie zei haar stilletjes wat anders. Na een paar maanden lijden, ging ze toch maar weer terug naar de specialist. Omdat ze zo aandrong, werd er opnieuw gekeken. Er moest een operatie aan te pas komen om de gebroken kies, de veroorzaker van de fikse ontsteking in haar kaak, te verwijderen. Terugkijkend vraagt ze zichzelf af hoe ze het toch weer zover heeft laten komen. Waarom heeft ze zich de eerste keer naar huis laten sturen? Waarom werd ze weer niet serieus genomen? Ze voelde zich, voor de zoveelste keer, niet gehoord en gezien.

Ondertussen is Daniek steeds afhankelijker geworden van anderen. Voor hun twee jonge kinderen wil Daniek een beschikbare, evenwichtige moeder zijn. Omdat ze fysiek beperkt is, heeft ze een au-pair in huis. Ook kwam het de afgelopen jaren steeds vaker voor dat ze haar opdrachten niet zelf kon uitvoeren en over moest dragen aan vakgenoten. Pas recent wist een nieuwe specialist, een Belgische arts, haar eindelijk de oorzaak van haar buikpijn te vertellen; Daniek heeft een ernstige vorm van endometriose. Een aandoening die bij veel vrouwen ontstaat rond hun 12e levensjaar. Een MRI-scan liet het duidelijk zien. Wat endometriose is en waarom het zo lang heeft moeten duren voordat de juiste diagnose gesteld kon worden, is zowel verbijsterend als stuitend, maar een verhaal apart en niet het onderwerp van dit praktijkverhaal. 

Gelukkig is er nu een behandelplan. Lichamelijk komt het dus binnenkort goed. Maar hoe is dat op psychisch niveau? De pijn heeft lange tijd veel impact gehad op haar dagelijkse leven. Waar Daniek zich de grootste zorgen over maakt, is dat ze in een bijna continue staat van paniek ook haar kinderen bang maakt. Hoewel ze haar bezorgdheid zo klein mogelijk probeert te houden, ziet ze de verschrikking in de ogen van haar dochter. Het breekt haar hart. Dit moet stoppen! Ze wil haar kinderen niet belasten met haar eigen angst, pijn en onzekerheid.

‘Zullen we IEMT eens proberen,’ stelde ik voor? Daniek neemt dankbaar mijn voorstel aan, ze wil iedere mogelijkheid aangrijpen. Intuïtief start ik met het protocol vanuit het gevoel van paniek dat Daniek fysiek ervaart. Terwijl ze met haar ogen het bolletje volgt, komen diverse traumatische herinneringen voorbij. Het fijne van deze werkvorm is dat je mij niets hoeft te vertellen. Bovendien is het moment waarop het emotioneel moeilijk wordt van korte duur. Met de bijna niet voor te stellen capaciteit van het leggen van 40.000 verbindingen tegelijkertijd kan ons gevoelsbrein razendsnel koppelingen aanleggen, maar ook verbreken. In de praktijk moet dan blijken of oude pijn door ons brein is verwerkt en triggers zijn geneutraliseerd.

Twee dagen later merkte Daniek al wat het effect was van onze sessie, die ongeveer een half uur heeft geduurd. Ze had een berichtje ingesproken op mijn WhatsApp en liet me graag weten dat ze zich al zóveel rustiger voelde. Ze was wakker geworden met heftige pijn in haar buik en toen bleek dat er bloed bij haar ontlasting zat. Hoewel het even schrikken was, realiseerde ze zich het volgende moment dat het er gewoon bij hoorde. Was het een week eerder gebeurd, dan was ze echt helemaal in paniek geraakt. Nu voelde ze zich echter super rustig en voelde het oké. Dit was de endometriose, wist ze. Ook had ze er, met de behandeling in het vooruitzicht, veel vertrouwen in dat het wel goed gaat komen. ‘Ik was zo rustig, voelde me er zo veilig onder, zó bizar. Dit is echt een verandering.’ Haar hele lijf bleef rustig, wat vóór de sessie echt niet mogelijk was geweest. ‘Ik merk echt een mega verschil. Ik begrijp ook veel beter wat mijn lijf zegt wat het is, ben er rustiger onder. Heel, heel fijn.’

Inderdaad. Heel, heel fijn.