Die had ze niet aan zien komen...

“Ik kan niet specifiek benoemen waar ik bang voor ben, maar ik voel altijd een bepaalde vage angst bij andere mensen.” Ik vraag haar waar ze dat voelt in haar lijf. Ze slaat haar hand om haar hals als ze aangeeft dat ze dat in haar keel voelt, alsof deze wordt dichtgeknepen. Het is een sterk gevoel, een 9 op een schaal van 1 tot 10.

We beginnen met het protocol voor IEMT op dit specifieke lichaamsgevoel. Terwijl ze met haar ogen mijn bewegingen volgt, komen er in haar hoofd allerlei flarden van herinneringen voorbij. Ze is er verbaasd over, want het is voor haar analytische brein (neocortex) echt niet altijd logisch. Haar gevoelsbrein (limbische brein) heeft al deze gebeurtenissen echter allemaal onder dit ‘kopje’ gehangen en via de oogbewegingen worden deze automatisch onbewust aangelegde neurologische verbindingen ge-reset.

Na de ronde oogbewegingen op het specifieke lichaamsgevoel van een dichtgeknepen keel, realiseert ze zich dat haar angst bij andere mensen te maken heeft met de angst om iets verkeerd te zeggen. We kunnen het gevoel van de dichtgeknepen keel nu beter plaatsen. Ik vermoed dat er een diepere angst onder ligt en vraag daarom nog even door. “Oké, je bent bang om iets verkeerd te zeggen. Want als je iets verkeerds zegt, wat dan?”, vraag ik. “Dan stel ik ze teleur.” “En als je ze teleurstelt, wat dan?” “Dan val ik er buiten, hoor ik er niet bij.” We zijn er bijna, beiden voelen we dat we de kern naderen. “En als je er buiten valt en er niet bij hoort, wat dan?” Tranen wellen op in haar ogen. “Dan besta ik niet.”

Zo bedreigend is het dus om je uit te spreken... Die had ze niet zien aankomen. Nu we op de top van het gevoel zitten, op haar allergrootste angst, starten we direct weer met het protocol voor IEMT. De vage angst is veranderd in een bewuste angst die de kern van haar overleven raakt. (Rationeel bekeken snapt ze trouwens prima dat ze zich helemaal geen zorgen hoeft te maken of ze het wel of niet zal overleven, maar in haar gevoelsbrein liggen triggers verborgen die maken dat ze haar mond houdt en zich niet uitspreekt.) Opnieuw komen er allerlei plaatjes voorbij in haar hoofd en vindt er een reset plaats van de eerder gelegde neurologische verbindingen. Dit duurt slechts een seconde of 20. Ze slaakt een diepe zucht en lacht. Ze vraagt zich af waar ze zich al die tijd toch zo druk over heeft gemaakt.

Ze is natuurlijk heel benieuwd wat het effect van deze behandeling is in real life en of ze nu van dat vage angstgevoel af is en zich gemakkelijker uitspreekt. De toekomst zal het leren.