Coaching in flow - ik doe maar wat

Ken je dat gevoel? Dat een coachsessie zo overweldigend is, dat zowel je klant als jijzelf vleugels krijgen? Ik heb ontdekt dat me dat vooral overkomt bij vraagstukken waarbij ik vooraf met mijn hoofd niet kan bedenken wat de beste werkwijze is. Gelukkig hoef ik het van mezelf ook niet altijd te weten en sta ik mezelf toe te experimenteren. Met andere woorden: dan doe ik maar wat. Dat vertel ik dan ook aan mijn klant en samen gaan we, vanuit het niet-weten, iets uitproberen.

Schuldgevoelens
Zoals gisteren, met de vrouw van middelbare leeftijd die zo graag eens af zou rekenen met alle schuldgevoelens die haar al jaren dwars zitten. Echt, bakken energie kost haar dat! Laten we haar Merel noemen. Merel wilde heel graag coaching met hulp van paarden en Fabulous (zeer toepasselijke naam van het paard) was bereid met haar te werken. Een paard erbij is toch wel heel erg fijn als je maar wat aan het doen bent met elkaar; het paard komt namelijk in beweging op de intentie van de klant, wat leidt tot vragen en ingevingen bij mij. Oftewel: het paard leidt, ik volg.

Licht als een veertje
Bij aanvang van de sessie had ik op gevoel wat pionnen en placemats aan de zijkant van de ring gelegd. Fabulous liep vrij rond, Merel ging in het midden staan en sprak haar verlangen uit. Ik volgde mijn ingeving om ‘iets’ te doen met Vergeving. Merel stemde in. Fabulous liep daarop naar de pionnen en ik vroeg Merel een pion te pakken voor iedere persoon die ze mocht vergeven. Merel gaf 5 ‘personen’, waaronder zichzelf, een plek in de ruimte. Er volgde gaandeweg een prachtig en ingetogen ritueel. Merel ging bij een pion staan en Fabulous bleef een paar meter verderop staan. Vervolgens kreeg Merel van mij de vraag wat er in deze relatie om vergeving vroeg. Haar antwoorden gaf ze in stilte. Fabulous gaf aan wanneer er innerlijk werkelijke verbinding was door zich bij Merel aan te sluiten. Sloot ze niet aan, dan volgde ik een nieuwe ingeving, zoals het neerleggen van een placemat achter Merel voor haar hele achtergrond. Dat werkte super, Fabulous sloot aan. Ik hoorde mezelf vervolgens aan Merel vragen om te bedenken welk geschenk er mogelijk in de pijnlijke ervaringen verborgen zat. Na het hardop uitspreken van ieder geschenk liet Fabulous weten dat we verder konden gaan door weer in beweging te komen. Briljant! Merel sloot af bij haar eigen pion met een dansje, en Fabulous danste met haar mee. Door ‘slechts’ te volgen wat zich aandiende, kwam er een prachtig, rustig, emotioneel proces tot stand wat leidde tot een bevrijding bij Merel. Schuldgevoelens? Welke schuldgevoelens? Licht als een veertje.

Gepruts
Wat het voor mij niet altijd gemakkelijk maakt om mezelf volledig toe te staan ‘slechts’ het proces te volgen, zijn mijn verwachtingen. Mijn verwachtingen van mezelf en van het paard. Hoe meer ervaring, hoe groter de verwachting. Als ik mezelf erop betrap dat ik iets verwacht van mezelf of het paard, mist de sessie de magie die coaching in flow wel met zich meebrengt. Die verwachting sluipt er onbewust in en lijkt de flow in de weg te zitten. Sta ik mezelf echter bewust toe ‘slechts’ het proces te volgen, win ik van de verwachting en ben ik oprecht onder de indruk van wat er dan mogelijk is. Het lijkt dus simpel; sta jezelf gewoon toe om maar wat te doen. En dat is weer niet zo eenvoudig als het klinkt. Er bestaat namelijk ook zoiets als ‘weten waar je mee bezig bent’, verantwoordelijkheidsgevoel en professionaliteit. Want laten we eerlijk zijn, ‘ik doe maar wat’ kun je zomaar associëren met ‘gepruts’. Of… zegt deze houding juist iets positiefs over je professionaliteit? Misschien mogen we onszelf allemaal meer ‘gepruts’ gunnen…

‘Volgend leiden’ klinkt trouwens beter dan ‘ik doe maar wat’. Wat een heerlijk vak heb ik toch!